Nema čoveka koji nije voleo i kome nije poznat glumački opus velikog barda jugoslovenske kinematografije Pavla Vuisića. Važio je za nesvakidašnjeg, nepredvidivog i živopisnog čoveka čiji nas raskošni talenat i danas, mnogo godina nakon njegove smrti iznenađuje, zasmejava ili tera na plač.
Read MoreOva neobična priča odigrala se jednog vrelog avgustovskog dana u Beogradu 1969. godine. Njeni akteri - proslavljeni i nadaleko čuveni bard srpskog glumišta Pavle Vuisić i maršal i doživotni predsednik Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije Josip Broz Tito.
Read MoreJedna od najneverovatnih priča u srpskoj kinematografiji dogodila se za vreme snimanja kultnog filma "Maratonci trče počasni krug" u kojem je Bata Stojković igrao Lakija Topalovića, a Pavle Vuisić njegovog oca Milutina.
Read MoreNjegove kultne uloge i brilijantna gluma svima su ostale u sećanju. Pavle Vuisić jedan je od velikana srpskog glumišta, a zbog svog specifičnog senzibiliteta i nesvakidašnjeg humora, iza njega su ostale anegdote koje se i danas prepričavaju. Ipak, malo ljudi zna da je Pavle Vuisić pisao i pesme.
Read MoreNema čoveka sa ovih prostora kome nije poznat raskošni talenat i glumački opus barda domaće kinematografije Pavla Vuisića. Važio je za nesvakidašnjeg, nepredvidivog i živopisnog čoveka, pa ne čudi što i posle smrti može da nas iznenadi i nasmeje.
Read More
Fruška gora je značajna destinacija za razumevanje i proučavanje naše prošlosti. Pod krošnjama šuma i svodovima manastira zbilo se mnogo toga. Deo tih događaja i sudbina ljudi koji su u njima učestvovali pripada istoriji. Deo pak, od zaborava čuvaju narodna predanja i legende kraja. Ovim drugima pripada priča o Zmaj Ognjenom Vuku.
Oktobar u mnogim zemljama već dugo pripada pisanoj reči. To je vreme velikih sajmova i književnih festivala, ali i trenutak kada se iznova vraćamo pitanju zbog čega knjiga, uprkos svemu što se oko nje promenilo, i dalje opstaje tako tvrdoglavo.
Beograd je jedan od gradova koji se tokom Prvog svetskog rata među prvima našao na udaru austrougarske vojske. Prestonica Srbije branila se uporno i očajnički, ali je u jesen 1915. neprijatelj ipak umarširao u nju. Ali ne bez velikih napora i žrtava…
Jesen 1918... Vetar sa Kajmakčalana šiba preko rovova, a srpski vojnici, iscrpljeni godinama ratovanja, neizvesnosti i nadljudskih napora, pripremaju se za veliki, završni juroš. Pre nego što trube označe pokret, valja se okrepiti. Šta se zapravo nalazilo u vojničkim porcijama te slavne, prelomne godine?